Neomodernizm

Późny modernizm to kierunek architektury nowoczesnej rozwijający się od lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku. Stał w opozycji do postmodernizm, lecz również zakładający rewizję niektórych założeń modernizmu, przede wszystkim przywiązywanie większej roli do lokalnego kontekstu przyrodniczego i kulturowego oraz do zagadnień psychologicznych.

W sensie formalnym cechował się on pragmatycznym minimalizmem. W obrębie późnego modernizmu można wyodrębnić zjawiska takie, jak strukturalizm i brutalizm. Znaczącymi grupami twórczymi były Archigram i Team X.

Kierunkiem rozwoju w znacznym stopniu przeciwstawnym do brutalizmu była rozwijająca się przede wszystkim w Japonii radykalnie oderwana od kontekstu architektura metabolistyczna.

Budynki neomodernistyczne są konstruowane według jasnych zasad odejmowania albo dodawania, głównie z elementów kubicznych, bardzo często też form obrotowych.

Jednym z kierunków neomodernistycznych jest nowy rygoryzm. Czytaj dalej ten artykuł »

Neomodernizm to styl architektoniczny przełomu dwudziestego oraz dwudziestego pierwszego wieku. Nawiązuje on do repertuaru form przestrzennych i detalu, jednak w odłączeniu od jego idei społeczno-politycznych, jak i zwykle urbanistycznych. Bardzo często neomodernistyczna jest tylko fasada budynku, co z kolei stoi w jaskrawej sprzeczności z modernistyczną ideą traktowania budynku jako całości. Czas trwania tego kierunku w architekturze datuję się  od około 1965 roku.

Przedstawicielami neomodernizmu są m.in. Jacques Herzog i Pierre de Meuron, Richard Meier, czy też Rem Koolhaas.

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!